تفاوت درز انقطاع و درز انبساط


درز انبساط براي جلوگيري از خرابي هاي ناشي از انبساط و انقباض ساختمان بر اثر تغيير درجه حرارت محيط خارج يا جلوگيري از انتقال بار ساختمان قديمي مجاور به ساختماني كه جديد احداث مي شود، همچنين در مواردي كه ساختمان بزرگ است و از چند بلوك متصل به هم تشكيل مي شود، بايد با به كار بردن درز انبساط در محل مناسب پيش بيني شود . حداقل فاصله اي از ساختمان با اجزاي ساختماني كه بايد در آن درز انبساط پيش بيني شود، به نوع ساختمان، تعداد طبقات، مصالح مصرفي و آب و هواي محل احداث بستگي دارد؛ بنابراين بايد با مطالعه كافي محل اندازه آن را مهندس طراح تعيين كند. در كليه ساختمان هاي فلزي كه طول آنها بيشتر از ۵۰ متر باشد، بايد در طول ساختمان درز انبساط پيش بيني كرد . اين طول مربوط به ساختمانهاي فلزي و بدون پوشش محافظ است كه نبايد از ۵۰ متر و يا در ساختمانهايي با پوشش محافظ و در حالات خاص نبايد از ۱۰۰متر تجاوز كند. براي پوشاندن و پر كردن فواصل درز انبساط از مواردي استفاده مي كنند كه قابليت ارتجاعي داشته باشد . بايد دقت شود كه فاصله درز انبساط به هيچ وجه با مصالح بنايي يا ملات پر نگردد. اگر در هنگام استقرار اسكلت فلزي ، ستون هايي كه در مجاورت يك درز انبساط قرار دارند، به طور موقت به وسيله قطعات فلزي متصل شده اند ، پس از استقرار، بايد اين اتصالات بريده شوند تا ساختمان در محل درز انبساط به كلي از قسمت مجاور خود جدا باشد. اما درز انقطاع براي جلوگيري از خسارت و كاهش خرابي ناشي از ضربه ساختمانهاي مجاور به يكديگر، بويژه در زمان وقوع زلزله، ساختمانهايي كه داراي ارتفاع بيش از ۱۲ متر يا داراي بيش از ۴ طبقه هستند، بايد به وسيله درز انقطاع از ساختمانهاي مجاور جدا شوند؛ همچنين حداقل درز انقطاع در تراز هر طبقه برابر ۱۰۰/۱ ارتفاع آن تراز از روي شالوده است. اين فاصله را مي توان در محل هاي لازم با مصالح كم مقاومت كه در هنگام زلزله در اثر برخورد دو ساختمان به آساني مصالح مزبور خرد مي شوند، پر كرد.


درز انقطاع - درز انبساط